چارچوب ایجاد درهمتنیدگی بین رشتهای در آموزش سلامت و سنجش با معیارهای همبستگی فراتر از محلی در حل مسائل پیچیده سلامت
دوره 2، شماره 2، 1405، صفحات 83 - 94
نویسندگان : عرفان قانع شیخ آبادی*
1، حیدر ایزدنشان
2، علی علیزاده
3، فاطمه نوروزیان
4، زهرا جاودان
5
1- دکتری تخصصی فیزیک گرایش لیزر و اپتیک، مرکز ملی تحقیقات بیمه سلامت، تهران، ایران.
2- گروه آموزشی فیزیک، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرودشت، مرودشت، ایران.
3- دکتری مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، مرکز ملی تحقیقات بیمه سلامت، تهران، ایران.
4- دکتری حرفه ای پزشکی، MPH مدیریت بیماری¬ها، مرکز ملی تحقیقات بیمه سلامت، تهران، ایران.
5- گروه روانشناسی، جمعیت هلال احمر استان هرمزگان، بندرعباس، ایران.
چکیده :
در عصر نوین، نظامهای سلامت عمومی با چالشهای پیچیدهای مانند همهگیریهای سریع، بیماریهای مزمن چندوجهی و بحرانهای ناشی از نابرابری و تغییرات اقلیمی مواجهاند. چالشهایی که ناکارآمدی پارادایمهای خطی و تقلیلگرای مبتنی بر مدل فلکسنر را آشکار کرده است. این مقاله با هدف پاسخ به این بحران پارادایمی، چارچوبی نظری تحت عنوان آموزش کوانتومی سلامت پیشنهاد میکند که در آن، مفاهیم درهمتنیدگی، برهمنهی و سیستمهای کیودیتایی از فیزیک کوانتوم به عنوان استعارهها و مدلهایی مفهومی برای بازطراحی آموزش و همکاری بینرشتهای در علوم سلامت به کار گرفته میشوند. رویکرد پژوهش کیفی و مبتنی بر نظریهپردازی بنیادی است و از سنتز مفهومی فرارشتهای و مدلسازی همریختی استفاده میکند. به این معنا که ساختارهای منطقی حاکم بر سیستمهای کوانتومی به الگوهای شناختی و سازمانی در آموزش و حکمرانی سلامت نگاشت شدهاند. یافتهها نشان میدهد که برهمنهی کوانتومی میتواند الگویی برای ظرفیت شناختی جدیدی در فراگیران باشد. ظرفیتی که در آن دانشجو قادر است همزمان چندین فرضیه و پارادایم زیستی، روانی و اجتماعی را تا لحظه تصمیمگیری نهایی در ذهن نگه دارد و از فروپاشی زودهنگام به یک دیدگاه تکبعدی پرهیز کند. درهمتنیدگی کوانتومی نیز به عنوان مدلی برای همکاری بینرشتهای عمیق تفسیر میشود. وضعیتی که در آن اعضای تیم سلامت نه به صورت اجزای منفک، بلکه به مثابه شبکهای همبسته عمل میکنند و تغییر در تصمیم یا بینش یک عضو، بلافاصله در کل سیستم منعکس میشود. استعاره کیودیتاها، که بیانگر سیستمهای چندترازی با ظرفیت اطلاعاتی و مقاومت بیشتر در برابر نویز هستند، برای توصیف لزوم پرورش متخصصانی به کار میرود که بتوانند همزمان در چندین لایه پیچیدگی عمل کنند. در جمعبندی، مقاله استدلال میکند که گذار به چارچوب ایجاد درهمتنیدگی بینرشتهای و شکلدهی فضاهای هیلبرت شناختی مشترک در دانشگاههای علوم پزشکی، نه یک انتخاب ظاهری، بلکه شرط لازم برای شکلگیری سازمانهای سلامت هوشمند، خودسازمانده و مقاوم در برابر بحرانهای آینده است.
