مقاومت دارویی میکروارگانیسم‌های عفونتی، به ویژه باکتری‌های مقاوم به دارو، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها در بهداشت جهانی است که تهدیدی جدی برای درمان‌های قارچ‌ومحور فعلی محسوب می‌شود. با توجه به محدودیت‌های درمان‌های استاندارد و افزایش شیوع مقاومت دارویی، نیاز به توسعه استراتژی‌های نوین و مؤثر برای کنترل و درمان این نوع عفونت‌ها احساس می‌شود. سلول‌های بنیادی، به دلیل توانایی‌های بی‌نظیر در ترمیم بافت، تقویت پاسخ ایمنی و اثرات ضدباکتریایی، به عنوان یکی از رویکردهای نوین در مدیریت عفونت‌های مقاوم در حال ظهور هستند. هدف این مطالعه بررسی کاربردهای درمانی سلول‌های بنیادی در مقابله با عفونت‌های مقاوم و معرفی مسیرهای بالینی جدید است، تا نشان دهد چگونه می‌توان این فناوری را در رویکردهای درمانی فردی‌سازی شده به کار گرفت و اثربخشی آن را افزایش داد. روش مطالعه شامل مرور جامع ادبیات، تحلیل پیش‌بالینی و بالینی، و ارزیابی تجربی در مدل‌های آزمایشگاهی و کلینیکی است، تا نقش سلول‌های بنیادی در کاهش بار میکروبی، تنظیم پاسخ‌های ایمنی و ترمیم بافت‌های آسیب‌دیده مشخص شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که سلول‌های بنیادی مزانشیمی به دلیل ترشح سیتوکین‌های ضدالتهابی و قابلیت تعدیل ایمنی، می‌توانند در کنترل عفونت‌های مقاوم نقش مهمی ایفا کنند و در کاهش شدت عفونت و تسریع روند ترمیم بافت موثر باشند. نتیجه‌گیری این است که سلول‌های بنیادی می‌توانند در قالب درمان‌های شخصی‌سازی‌شده، در کنار روش‌های رایج، بهبود چشمگیری در مدیریت عفونت‌های مقاوم ایجاد کنند. توسعه و طراحی کارآزمایی‌های بالینی دقیق‌تر، استانداردسازی روش‌های تولید و کاربرد سلول‌های بنیادی، و پیگیری تحقیقات معتبر، از جمله پیشنهادات کلیدی برای آینده این حوزه محسوب می‌شوند.

سلول‌های بنیادی عفونت‌های مقاوم درمان شخصی‌سازی‌شده مسیرهای بالینی مقاومتی دارویی